Architecture School – My top 5 memories

01

Ένα post που είχα συνέχεια στο μυαλό μου, και μάλιστα ένιωθα και σιγουριά ότι «το κατείχα», αλλά διαψεύστηκα πλήρως μόλις επιχείρησα να ξεκινήσω το γράψιμο.

Τι να πεις; από πού να ξεκινήσεις; θα χωρέσουν όλα όσα θέλω να πω;

02

Τελικά…αποφάσισα να το δω σαν μια συνολική επισκόπηση, όχι μόνο των όμορφων στιγμών, αλλά και των άσχημων ή των… λίγο πιο περιέργων, σίγουρα όμως…όλων εκείνων που χαράκτηκαν στην ψυχή μου…

03

[1] Έμαθα ότι η τρέλα δεν πάει στα βουνά…

Έτσι είναι. Αργά ή γρήγορα παίρνεις απόφαση ότι το να βλέπεις κάποιον να ρίχνει αβγά πάνω σ’ έναν τοίχο ή να σπάζει τηλεοράσεις ή να κόβει μπριζόλες και να πασαλείβεται με αίματα ή να βγάζει άναρθρες κραυγές στη μέση μιας πλατείας ή να κλείνεται μέσα σ’ ένα φέρετρο βαμμένο λαχανί…ισοδυναμεί με μια εικαστική εκδήλωση. Εκείνη τη στιγμή ξεδιπλώνει τον εαυτό του, κι εσύ είσαι «φτωχός, πολύ φτωχός» που δεν μπορείς να το αντιληφθείς…

04

Στην αρχή, η σύγκρουση ενός ανυποψίαστου 18χρονου με αυτές τις παλαβομάρες είναι αρκετά… εκρηκτική! Έπειτα συμβιβάζεσαι με την ιδέα πως «όλοι εδώ μέσα είναι για δέσιμο» και ρωτάς τον εαυτό σου «γιατί όχι κι εγώ;» και μπαίνεις στο χορό, και χορεύεις…και περνάς υπέροχα!

05

[2] Συνειδητοποίησα πως η έμπνευση βρίσκεται…παντού, φτάνει να μάθεις να την αναζητάς και να ξέρεις να την αναγνωρίζεις…

Μόλις ανακαλύψεις πως ένας αρχιτέκτονας μπορεί να εμπνευστεί από την ίδια τη ζωή [από αυτά που διαβάζει, από τις ταινίες που βλέπει, από τη μουσική που ακούει, από τα ταξίδια που πηγαίνει και η λίστα συνεχίζεται ατελείωτα…] νιώθεις ότι κοινώνησες το πιο βαθύ μυστικό, σαν να παρέλαβες τα κλειδιά της λευτεριάς σου… Μαθαίνεις να κάνεις την ίδια σου τη ζωή ερέθισμα, μαθαίνεις να φιλτράρεις όλα όσα αγαπάς και τα αναγάγεις σε έμπνευση, σε δημιουργικότητα. Και παθιάζεσαι. Και συνεχίζεις. Για πάντα.

06

[3] Οι αξέχαστοι… «είδα φως και μπήκα» καθηγητές

Με το που τον αντικρύζεις, σκέφτεσαι από μέσα σου «κάτι δεν πάει καλά με αυτόν τον τύπο»… Κι έπειτα, έρχεσαι για πρώτη φορά στη ζωή σου αντιμέτωπος με όλο το ανυπέρβλητο μεγαλείου κομπλεξ-ισμού που φωλιάζει μέσα του από αρχαιοτάτων χρόνων. Σε παρατηρεί με το γνωστό ψευτο-σκεπτικιστικό ύφος [=>κεφάλι λοξά, χέρι στο πηγούνι & βλέμμα απλανές] αλλά μέσα του ξεχειλίζει από ανυπομονησία για να σου εκσφενδονίσει ειρωνικές ριπές από τις γενικές, ακαθόριστες, τύπου «τι είναι η ζωή – τι είναι ο άνθρωπος» παρατηρήσεις του.

07

Είναι οι καθηγητές «φαντάσματα», [για μένα καταδικασμένοι να παραμείνουν] πάντα καθηγητές και ποτέ δάσκαλοι. Υποφέρουν από καλοπέραση, ενώ ακόμα και το περπάτημά τους μαρτυρά γενναίες δόσεις φιλαρέσκειας. Θα σε πληγώσουν με αυτά που θα σου πουν και θα το επαναλάβουν πολλές φορές. Είναι πάντα εκεί για σένα, για να σου θυμίζουν ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωπο υγιείς στο μυαλό και ότι, τελικά, υπάρχει αδικία στον κόσμο.

08

[4] Οι μεγάλοι Δασκάλοι που συναντάς και επαναπροσδιορίζουν τη σκέψη, την αντίληψη, τη ζωή σου…

Κι έρχεται ξαφνικά η στιγμή που κάποιος πιστεύει σε σένα. Και ειλικρινά, αυτό είναι από τα πιο πλήρη συναισθήματα που μπορεί να νιώσει κανείς… Όλοι σου οι κόποι, οι προσπάθειες και οι προσδοκίες ανταμείβονται.

09

Είχα την τύχη να συναντήσω δύο αληθινούς Δασκάλους στην Αρχιτεκτονική, δυο ανθρώπους που «με πήραν απ’ το χέρι» και μου δίδαξαν ευλαβικά το γοητευτικό σύμπαν της αρχιτεκτονικής σκέψης και δημιουργίας. Μόνο σεβασμό κι αγάπη έχω κρατήσει, ακόμα κι έπειτα από τόσα χρόνια γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Δεν είναι υπερβολή επίσης να πω πως χρωστάω σ’ εκείνους τις θεωρητικές μου αναζητήσεις, την ανάπτυξη του προσωπικού μου ύφους στη σύνθεση, καθώς και μια πληθώρα από αρχιτεκτονικά ερεθίσματα… Ο αρχιτέκτονας που έγινα, ευτυχώς, οφείλεται αποκλειστικά σε εκείνους.

10

[5] Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις υπέροχες παρέες, τα ξενύχτια, τις βόλτες, τις στιγμές…

Έκανα ζαβολιά σαφώς, γιατί προσπάθησα να χωρέσω σε μία παράγραφο τις προσωπικές μου στιγμές και το αποτέλεσμα είναι ότι δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω…! Τα ατελείωτα ξενύχτια της αρχιτεκτονικής θα τα θυμάμαι πάντα. Πώς να ξεχάσω την έντονη προετοιμασία, το άγχος, τις πλάκες, τις μουσικές που μας συντρόφευαν, τα πρώτα τσιγάρα, τα τελευταία ποτά, τα σεργιανίσματα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης [πραγματικά, το πόσο όμορφη γίνεται η Θεσσαλονίκη όταν είσαι φοιτητής, είναι ένα θέμα για το οποίο δεν χρειάζεται απλά άλλη παράγραφος, χρειάζεται ολόκληρο post!!!…] Γνώρισα υπέροχες φίλες, έκανα υπέροχες παρέες, άλλες χάθηκαν και άλλες δυνάμωσαν ακόμα περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου. Ίσως ένα από τα πιο όμορφα πράγματα σ’ αυτή τη σχολή είναι η ομαδικότητα που αναπτύσσεται στο πλαίσιο των μαθημάτων. Η δημιουργικότητα που πηγάζει μέσα από την ομάδα γεννάει με τη σειρά της τη συντροφικότητα, γεννάει και καβγάδες ή παρεξηγήσεις καμιά φορά…αν είσαι τυχερός όμως, στο τέλος, γεννάει ένα σπάνιο ανθρώπινο δέσιμο…

11

Η Κ., η ΑΠ., η ΑΓ. και η ΑΛ. είναι για εμένα φίλες ζωής, νιώθω πως έζησα μαζί τους τα πιο όμορφα χρόνια, τις πιο ανέμελες στιγμές – όλες τους συνυφασμένες με τον πρωτόγνωρο αέρα της αθώας τρέλας – για να το πω με δυο λόγια, είναι άνθρωποι που έχουν φωλιάσει βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Και είναι τόσο ειρωνικό, γιατί πλέον η Κ. βρίσκεται στην Κρήτη, η ΑΠ. στο Παρίσι, η ΑΓ. στο Μάντσεστερ, η ΑΛ. στη Σκωτία κι εγώ…στην Αθήνα. E, και;! Τα βιώματα που μας ένωσαν είναι απείρως πιο σημαντικά από τον αριθμό των χιλιομέτρων που μεσολαβούν ανάμεσά μας…

12

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s