Architecture School – My top 5 memories

Les jours et ses traces‘ Confession:

Αρχιτεκτονική. Σου καλλιεργούν την ιδέα οι δικοί σου, που ενώ βλέπουν την αγάπη σου για τη ζωγραφική και το σχέδιο, δεν μπορούν να ζήσουν με την ιδέα ότι το παιδί τους κινδυνεύει να «πεινάσει» ως άνεργος καλλιτέχνης. Στο ανυποψίαστο μυαλό σου η δουλειά του αρχιτέκτονα φαντάζει πεζή, συνδυάζεται περισσότερο με τούβλα και μπετά παρά με χαρτιά, μολύβια και χρώματα. Ωστόσο αποδέχεσαι τη μοίρα σου, δίνεις τη μάχη σου, την κερδίζεις και να ‘σαι.

1

Πολυτεχνική σχολή – Τμήμα αρχιτεκτόνων. Αυτός ο τίτλος με συνόδευε για κάμποσα χρόνια. Τι θυμάμαι περισσότερο από αυτά? Θα μπορούσα να μιλήσω για τις ξεχωριστές στιγμές όπως την πρώτη μέρα μαθημάτων, τις εκπαιδευτικές εκδρομές, την παρουσίαση της διπλωματικής, ακόμα και για το erasmus, αλλά προτιμώ να παραθέσω εικόνες και αισθήσεις από το σύνολο εκείνης της περιόδου. Εικόνες που μαρτυρούν την ιδιαιτερότητα μιας σχολής που ενώ αγωνίζεται να τονίσει το επιστημονικό της προφίλ δεν απαρνείται την καλλιτεχνική της ταυτότητα.

2

1/ Τα πρώτα σχέδια

Μπαίνοντας στη σχολή, δεν είχα κάνει ποτέ δική μου σύνθεση. Στα μαθήματα της προετοιμασίας απλά αναπαρήγαγα τα σχέδια που μου έδιναν οι καθηγητές. Εξάλλου στόχος ήταν απλά να εξοικειωθώ με την τεχνική. Σύντομα ήρθε η ώρα που βρέθηκα πάνω από μια κόλλα χαρτί έτοιμη να σχεδιάσω την πρώτη μου κάτοψη. Αφού ξεπέρασα το αρχικό μούδιασμα στρώθηκα στη δουλειά. Τότε συνειδητοποίησα τη δύναμη που έκρυβα στα χέρια μου, την εξουσία που είχα καθορίζοντας τις κινήσεις και τις συνθήκες της καθημερινότητας των φανταστικών ενοίκων όχι μόνο εκείνου του κτιρίου, αλλά και όλων των υπόλοιπων που ακολούθησαν. Ένιωσα την ευθύνη της κάθε μου απόφασης. Ένιωσα συγκίνηση στην ιδέα ότι μπορώ να φαντάζομαι, να οραματίζομαι και να μετατρέπω τις σκέψεις μου σε γραμμές για να τις μοιραστώ με τους άλλους.

3

2 / Τα ταξίδια στον χώρο και το χρόνο

Πόσα μαθήματα και διαλέξεις, γεμάτα εικόνες κτιρίων, μνημείων, τοπίων. Για να γίνεις αρχιτέκτονας πρέπει να καλλιεργήσεις τη σκέψη σου και την αντίληψη σου. Να μάθεις υλικά και μεθόδους. Να δεις τι κατασκευάζεται στον κόσμο, με ποιο τρόπο και όχι μόνο σήμερα αλλά και παλαιότερα. Οι καθηγητές αναλάμβαναν τις ξεναγήσεις κι εμείς παρακολουθούσαμε. Κάπως έτσι γνώρισα τα έργα διάσημων αρχιτεκτόνων, landmarks που χαρακτηρίζουν μεγάλες πόλεις, ιστορικά κτίσματα που μετρούν πολλούς αιώνες. Κάπως έτσι αναπτύχθηκε μέσα μου ο θαυμασμός για όλα τα σημαντικά αρχιτεκτονικά δημιουργήματα σε βαθμό που να αισθάνομαι δέος κάθε φορά που έχω την τύχη να βρεθώ μπροστά σε κάποιο από αυτά. Κάπως έτσι διαπίστωσα ότι η δουλειά μας δεν έχει να κάνει μόνο με το εδώ και το τώρα, αλλά με το παντού και το πάντα.

4

3 / Τις εξορμήσεις και τις επιτόπου εργασίες

Συχνά ξεφεύγαμε από τους 4 τοίχους των αιθουσών διδασκαλίας και ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς μας πραγματοποιούνταν σε εξωτερικό περιβάλλον, κυρίως όταν καλούμασταν να αποτυπώσουμε ένα κτίριο, ένα μνημείο, ένα δρόμο ή και μια ολόκληρη περιοχή. Πολλές φορές το ότι ήμουν φοιτήτρια της αρχιτεκτονικής, έδωσε άλλοθι στις σχολαστικές περιπλανήσεις μου σε γειτονιές της πόλης, με ένα μπλοκ και ένα μολύβι στο χέρι, αλλά και μια φωτογραφική, της οποίας τα επίμονα «κλικ» άγγιζαν τα όρια της αδιακρισίας. Με την ίδια δικαιολογία απέκτησα δυνατότητα πρόσβασης σε απρόσιτους χώρους κτιρίων, σε κτίρια εγκαταλειμμένα, σε απομεινάρια αρχαιολογικών ευρημάτων. Φυσικό επακόλουθο της όλης κατάστασης, η αντιμετώπιση ποικίλων καιρικών φαινομένων και όλων των αντιξοοτήτων που συνεπάγεται η κάθε μια. Δεν είναι και ότι ευκολότερο να πρέπει να σχεδιάσεις με ακρίβεια χιλιοστού, βρισκόμενος σε εξωτερικό χώρο, όταν ψιλοβρέχει και τα χέρια μουδιάζουν από το κρύο. Τότε είναι που σκαρφίζεσαι απίστευτες λύσεις όπως να ανάψεις ένα κερί στο εκκλησάκι που βρίσκεται παραδίπλα για να ζεστάνεις τα δάχτυλα σου!

5

4 / Την υλική και πρακτική διάσταση των σπουδών

Σε αντίθεση με τους τυπικούς φοιτητές, από το πρώτο κιόλας μάθημα κατάλαβα την ιδιαιτερότητα του φοιτητή αρχιτεκτονικής. Θυμάμαι ότι σχεδόν σε καθημερινή βάση κυκλοφορούσα με την κλασική πλαστική μαύρη τσάντα για την πινακίδα διαστάσεων 50Χ70, όλον τον εξοπλισμό σχεδίου μολύβια-ριζόχαρτα-χάρακες-Τ, αλλά και χαρτόνια- ξυλάκια balsa-κοπίδια-κόλλες για μακέτες. Μετά βίας χωρούσα στο λεωφορείο, ειδικά τις ώρες αιχμής. Αρκετές φορές βέβαια χρειάστηκε να περιμένω το επόμενο ή άλλες αποφάσιζα να μετακινηθώ με τα πόδια. Ποτέ δεν πτοήθηκα όμως. Διέσχιζα την πόλη παρά το φορτίο μου και κατέληγα να στοιβάζω την ογκώδη και άλλοτε εύθραυστη πραμμάτεια μου πότε στην είσοδο και πότε ανάμεσα στα στριμωχτά τραπεζοκαθίσματα των φοιτητικών café.

Για την προμήθεια των παραπάνω υλικών διέθετα τακτικά μια μικρή περιουσία και όσο ανέβαινα σε έτη τα χρήματα μου ξοδεύονταν και σε ψηφιακές εκτυπώσεις.

Σε περιόδους εξεταστικής το δωμάτιο μου έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο. Παντού χαρτιά και εργαλεία, το σχεδιαστήριο μέσα στη μέση για να μετακινούμαι τριγύρω και να φτάνω σε κάθε γωνιά του σχεδίου μου. Τα χέρια μονίμως γεμάτα κόλλα και μελάνι και κανένα τραυματισμό από την παρεκτροπή του κοπιδιού. Κι αυτό δεν ήταν τίποτα. Η μέση πονούσε συχνά από τις ώρες που έσκυβα πάνω από το μεγάλο τραπέζι, όσο εργονομικό κι αν ήταν, αλλά και τις άπειρες ώρες που καθόμουν στα άβολα σκαμπό της σχολής. Ποιος είπε ότι οι σπουδές συνεπάγονται μόνο πνευματική κούραση?

6

5 / Την τρελοπαρέα

Δεν θυμάμαι το πώς και το πότε, αλλά όχι πολύ μετά την έναρξη του πρώτου έτους είχα καταλήξει στην παρέα μου. Άτομα πολύ διαφορετικά και μεταξύ τους και από μένα, αλλά όλα με την ίδια θετική διάθεση που έκανε την κάθε στιγμή απίστευτα διασκεδαστική και κυρίως αξέχαστη. Αρχικά μας έδεσε η συνεργασία, καθώς τα περισσότερα μαθήματα της σχολής απαιτούσαν ομαδική δουλειά και μάλιστα πολλές ώρες παραμονής στο χώρο του πανεπιστημίου. Η σύνθεση αυτών των ομάδων δεν μας προβλημάτισε ποτέ. Στην πορεία μοιραστήκαμε κι άλλες στιγμές όπως ατελείωτες ώρες σε καφέδες με κουβέντα και επιτραπέζια, εορτασμούς γενεθλίων με παλαβά και αντισυμβατικά δώρα και αργότερα συναυλίες, εκδρομές ,για να φτάσουμε μέχρι σε γάμους και αρραβώνες.

Μαζί μάθαμε να μεγαλώνουμε και να ανακαλύπτουμε καινούρια πράγματα, μέρη, καταστάσεις, πάντα με γέλια και πειράγματα συμπληρώνοντας ο ένας τις ατάκες του άλλου. Μάθαμε όμως και να αποχαιρετιζόμαστε, να ζούμε χωριστά, να βρισκόμαστε μόνο μία ή δύο φορές το χρόνο, έχοντας διασκορπιστεί στις 4 γωνιές της γης. Πάντα όμως με εμπιστοσύνη και ουσιαστική επικοινωνία, μη σταματώντας να εμπλουτίζουμε ο ένας τις ιδέες του άλλου και να ψάχνουμε αφορμές για να συστηματοποιούμε την επαφή μας, σκαρώνοντας μικρά ή μεγάλα projects, αρχιτεκτονικά και μη. Ένα εξ αυτών και το architect’s confessions!

7

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s