Το Εβραϊκό Μουσείο του Libeskind: Ένας σπουδαίος “αφηγητής”…

architales_libeskind_05
Το Εβραϊκό Μουσείο στο Βερολίνο, αφιερωμένο στην κοινωνική και πολιτιστική ιστορία των Εβραίων της Γερμανίας από τον 4ο αιώνα έως τη σύγχρονη εποχή, αποτελεί την πρώτη του παγκόσμια επιτυχία του Daniel Libeskind, χαρίζοντάς του το Γερμανικό Διεθνές Βραβείο Αρχιτεκτονικής το 1999.
 architales_libeskind_10
Βασικός στόχος του Libeskind στο Εβραϊκό Μουσείο ήταν να βρει έναν τρόπο για να διηγηθεί, μέσω της αρχιτεκτονικής του, τη βίαιη αποκόλληση της εβραϊκής κουλτούρας από τη Γερμανική ζωή.
architales_libeskind_07
O αρχιτέκτονας επιχείρησε να μεταφέρει το συναισθηματικό κενό, που προκαλούσε και στον ίδιο το γεγονός αυτό, ως ένα κενό που θα αποτελούσε τον πυρήνα του αρχιτεκτονικού του σχεδιασμού, μέσα από μια σειρά από άδεια δωμάτια, που μπορείς να τα δεις, αλλά δεν μπορείς να τα φτάσεις.
architales_libeskind_04
Με παρόμοιο τρόπο, η εξωτερική όψη του κτιρίου δεν επιτρέπει στον επισκέπτη να αντιληφθεί όλα όσα εκτυλίσσονται στο εσωτερικό. Τα μόνα ανοίγματα που υπάρχουν είναι στενές λωρίδες με τη μορφή σχισμών και εγκοπών, ενώ ο φλοιός του κτιρίου είναι επενδυμένος με φύλλα ψευδαργύρου.

 architales_libeskind_06
Πράγματι, μέσα στο Μουσείο, ο επισκέπτης συναντά μια σειρά από ασυνέχειες και αδιέξοδα. Οι τρισδιάστατες χαράξεις δημιουργούν έντονες γωνίες και ασυνήθιστους χώρους, που με τη σειρά τους προκαλούν ηχητικές ανακλάσεις, εκφράζοντας με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο τη δραματική δύναμη της αρχιτεκτονικής του.
 architales_libeskind_08
Αν και το Εβραϊκό Μουσείο στο Βερολίνο αναγνωρίστηκε παγκοσμίως, δεν απέσπασε μόνο καλές κριτικές, καθώς πολλοί το χαρακτήρισαν ως “φλύαρο”, υποστηρίζοντας  ότι το κτίριο του Libeskind θα έπρεπε να μείνει κενό, ως ένα μνημείο για τους αδικοχαμένους του ολοκαυτώματος.
 architales_libeskind_08
Στην πραγματικότητα, το έργο, χάρη στην ευρηματική αρχιτεκτονική του, μοιάζει να εξιστορεί από μόνο του τα γεγονότα. Ο αρχιτέκτονας καλεί τον επισκέπτη του Μουσείου να ζήσει μια βιωματική εμπειρία, καθώς δημιουργεί διαφορετικά περιβάλλοντα, μυστηριακή ατμόσφαιρα και κλειστοφοβική αίσθηση στο χώρο. Εκθεσιακοί χώροι, όπως ο “Κήπος της Εξορίας και της Μετανάστευσης” ή το “Κενό του Ολοκαυτώματος”, εισάγουν το θεατή σε μία διαδραστική κατάσταση, κατά την οποία έχει την ευκαιρία να “νιώσει”, και όχι απλά να “δει” το περιεχόμενο του Μουσείου.
 architales_libeskind_11
Ο Libeskind εκφράζει με παρρησία στον επισκέπτη την αληθινή πρόθεσή του: να του προκαλέσει αρνητικά συναισθήματα μέσα από τη συνολική δυναμική του έργου. Οι άξονες, ο φωτισμός, οι ατελείωτες σκάλες, η κίνηση μέσα σε αδιέξοδους χώρους και το κενό συμβάλλουν στην αναπαράσταση γεγονότων και καταστάσεων μέσω της αρχιτεκτονικής. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της αρχιτεκτονικής που το ίδιο το Μουσείο μεταβάλλεται σε ένα σπουδαίο αφηγητή.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s